Ten sezon był dla naszej osady bardzo trudnym okresem nie tylko od strony sportowej ale także osobistej.

Zaczęliśmy nieco inaczej niż w poprzednim sezonie, w grudniu 2006 roku trener zaplanował dla nas zgrupowanie w Portugalii, by spróbować ustawić i przetestować raz jeszcze łódkę ze "skrzydłem".

W lutym Portugalia, w marcu długie, ponad miesięczne zgrupowanie - Portugalia.

Po udanym występie na MŚ w 2005 roku skład naszej osady nie zmienił się przez cały 2006 rok. Przed pierwszym Pucharem Świata w Monachium Związek „podarował” nam nowe wiosła i wio do Munchen na pierwszy w tym sezonie Puchar Świata. Nasza dyspozycja na początku sezonu okazała się pozytywnym zaskoczeniem nie tylko dla nas, gdyż po pewnym awansie do finału (bezpośrednio z przedbiegu), bieg finałowy o mały włos wygraliśmy. Prowadząc przez większą część dystansu z Niemcami niestety nie udało nam się „dowieźć” końcówki, gdzie ostatecznie ulegliśmy gospodarzom 0,6 sekundy.

Polska osada po całym sezonie zmian w składzie stopniowo podnosiła swój poziom sportowy.

Podczas sezonu nie było regat, gdzie w ósemce nie zmieniłby się skład. Szukanie optymalnego składu oraz trapiące osadę choroby odbijały siê na ostatecznych wynikach.

Podczas regat Pucharu Świata w Lucernie polska ósemka również popłynęła w odmiennym do Mistrzostw Świata składzie zdobywając brązowy medal.

    Ósme miejsce w Mistrzostwach Świata w Mediolanie (Włochy) w ubiegłym roku nie dawało polskiej ósemce kwalifikacji do występu w Igrzyskach Olimpijskich w Atenach (Grecja). Szansą na zdobycie kwalifikacji było zajęcie miejsca w pierwszej dwójce w regatach ''ostatniej szansy" w tym roku w Lucernie (Szwajcaria) na dwa miesiące przed Igrzyskami.

    ROK 2003. W roku przedolimpijskim cała potęga światowego wioślarstwa skupiła się na zakwalifikowaniu swoich ósemek do Igrzysk Olimpijskich. Z tegorocznych Mistrzostw Świata do Igrzysk kwalifikowało się siedem osad wśród ósemek.
    W tym roku wiele państw stworzyło swoje ósemki w nadziei że uda im się wziąć udział w walce o kwalifikacje olimpijską, w Mistrzostwach Świata wystartowało szesnaście ósemek.

    W tym roku do Mistrzostw Świata zgłoszono podobnie jak w roku ubiegłym dwanaście ósemek. Wśród zgłoszonych osad nastąpiła jedna zmiana – Holandię zastąpiła Ukraina. O bardzo wyrównanym poziomie niech świadczą ogromne przetasowania w układzie sił. Na podium z Mistrzostw Świata 2001 roku utrzymali się tylko Niemcy awansując o jedno miejsce. Złoty medal zdobyli Kanadyjczycy, którzy rok wcześniej zajęli szóste miejsce, a dla odmiany zeszłoroczny mistrz świata Rumunia bez zmian składu zajęła dopiero ósme miejsce. Inny przykład to Włosi z jedenastego miejsca w ubiegłorocznych mistrzostwach z 30% zmianą składu osady awansowali na piątą pozycje w klasyfikacji.

    Polska ósemka w tym roku została stworzona w oparciu o pięciu zawodników z ósemki, która w 1999 roku zdobyła tytuł Mistrza Świata Juniorów (Tomasz Kopczyński, Jacek Wiśniewski, Mikołaj Burda, Wojciech Gutorski oraz sternik Daniel Trojanowski). Pozostali czterej zawodnicy to także medaliści Mistrzostw Świata Juniorów (Rafał Hejmej – srebrny medalista w czwórce bez sternika w Ottensheim - Austria w 1998 roku) lub złoci medaliści w dwójce bez sternika w Pucharze Narodów rozgrywanego w randze Młodzieżowych Mistrzostw Świata (Paweł Jarosiński w Hazewinkel-Belgia w 1997 roku, Mariusz Daniszewski i Artur Rozalski w Kopenhaga - Dania w 2000 roku).

    W tym roku ósemka, która w ubiegłym roku wywalczyła w Mistrzostwach Świata w Plovdiv (Bułgaria) złoty medal została podzielona ze względu na wiek zawodników na dwójkę bez sternika (Wojciech Gutorski i Mikołaj Burda), którzy zostali w grupie juniorów. Pozostali zawodnicy „przeszli” do starszej grupy wiekowej, tj. grupy młodzieżowej gdzie płynęli w ósemce ze sternikiem. Sternik Daniel Trojanowski pozostał w grupie juniorów gdzie płynął w ósemce wioślarskiej.

    Od początku istnienia Mistrzostw Świata Seniorów a jeszcze wcześniej Regat FISA Juniorów, tytuł mistrza w ósemce był zarezerwowany dla wioślarskich potęg. Mistrzem świata w męskiej ósemce ze sternikiem mogą być Anglicy, Amerykanie, Niemcy, Australijczycy czy Kanadyjczycy, czyli federacje prowadzące wieloletnią, rozsądną, opartą o naukę i świetnych fachowców politykę szkoleniową z młodzieżą.